De dagen zijn weer korter en de feestdagen zoals Kerstmis en Oudjaarsavond zijn weer aanstaande. Deze periode voel ik me vaker alleen. Maar het zoeken naar een partner blijft voor mij een moeilijk iets. Ik heb veel gedatet maar het kost me veel tijd en energie. En uiteindelijk eindig ik steeds weer alleen.
Alles aan daten vind ik moeilijk. Een eerste date is moeilijk, het is moeilijk een succesvolle date een vervolg te geven, het is moeilijk je geduld te bewaren. Het is een spel dat je moet spelen. Een spel met allerlei regels. Je mag niet te snel toehappen, niet te veel vragen, niet te direct zijn en ga zo maar door. Maar mag je ook jezelf zijn en doen wat goed voelt? Eigenlijk niet merk ik. Ik snap het ook wel. Als ik mijn date alle nummers van het Songfestival of Rob de Nijs laat horen kan dat afschrikken. Maar dat is wel de muziek die ik leuk vind, de muziek die ik zelf draai en waar ik me fijn bij voel. En als ik mijn date eerlijk vertel dat ik het erg vind klikken en graag snel weer afspreek, schrikt ook dat af. Maar moet ik dan niets zeggen terwijl dat voor mij totaal onnatuurlijk zou zijn? Uiteindelijk wil je toch jezelf kunnen zijn, juist in zo’n situatie. Ik vraag me vaak af waarom we het zo moeilijk voor elkaar maken.
Was het maar wat makkelijker allemaal. Tijd om wat nieuws te proberen dacht ik. Dus heb ik me opgegeven voor First Dates, Cupido ofzo, Lang leve de liefde en zelfs Married at first Sight. Maar ook als ik daar voor ben geselecteerd ga ik geen spel spelen. Nee ik gooi er gewoon alles uit wat ik denk. Ook al blijf ik dan misschien (wat langer) alleen.
In een scheurkalender las ik laatst een mooie tekst over verandering. Daarin stond onder meer dat als je niet verandert, je als persoon niet kunt groeien. En dat je daardoor niet echt leeft. Het advies was dat je je niet tegen veranderingen moet verzetten. Laat dat nou precies zijn wat ik continue wél doe. En dat niet alleen, ik maak er een ware sport van om er tegenin te gaan.
Het omgaan met prikkels is voor mij nog steeds een grote uitdaging. Zeker nu de dagen weer langer en warmer zijn en iedereen hiervan wil genieten. Voor mij werkt het niet om dan zelf ook veel te gaan ondernemen met veel mensen om me heen. Maar helemaal niets ondernemen werkt ook niet. Vrijwel iedere dag zoek ik dus naar die balans in activiteiten en bijbehorende prikkels. Iets wat op zichzelf al stress en onrust veroorzaakt.
Het songfestival: mijn grootste passie! In deze column een kleine blik op de drukke maanden vóór het festival vanuit de ogen van een trouwe fan (met autisme). Drukke maanden, want in de tijd vóór corona was ik altijd bij zoveel mogelijk feesten en concerten aanwezig. Door corona is deze voorpret een stuk minder, volgend jaar heb ik veel in te halen.
Ik ben een perfectionist. In eigenlijk alles wat ik doe, streef ik naar het allerbeste resultaat. Voor veel autisten is perfectionisme niet vreemd. Al vraag ik me af of perfectionisme door mijn autisme komt of gewoon een eigenschap is die bij mezelf hoort. Het antwoord daarop vind ik niet zo belangrijk. Interessanter is de worsteling hiermee, veelal doordat deze kwaliteit vaak als last beschouwd wordt.