Een nieuw jaar. Nieuwe kansen, nieuwe avonturen. De reclames voor vakanties vliegen je om de oren. Waar mijn reis dit jaar heen gaat? Door mijn grote mond heb ik die keuze niet makkelijk gemaakt. Er zou ook eens iets makkelijk gaan.

Ik wil namelijk nog best wel wat van de wereld zien. Maar ik wil niet meer vliegen. Het afgelopen jaar heb ik namelijk veel discussies gehad over vliegen. Hoogoplopende discussies soms. Want als ik ergens voor sta, kan ik niet loslaten en blijf ik doorzeuren. Dan kan ik nu natuurlijk niet zelf alsnog gaan vliegen. Maar ik snap ook echt niet dat er mensen zijn die met de kennis van nu, nog steeds meerdere keren per jaar gaan vliegen. Dat is eigenlijk je middelvinger opsteken naar de planeet en de nieuwe generatie. "Wie dan leeft, wie dan zorgt", hoor ik vaak. Maar zo ben ik niet. Ik ben geen heilige of klimaatdrammer. Ik heb gevlogen en ik koop best veel dingen die ik misschien niet echt nodig heb. Maar vliegvakanties kan ik eigenlijk best missen. Ook al vind ik het jammer dat sommige bestemmingen nu onbereikbaar zijn. Het levert me geen groot ongemak op. Ik zou dan ook graag zien dat vliegen een stuk duurder gaat worden. En dat het over een tijdje gezien wordt als te vervuilend en abnormaal.

Dit is natuurlijk wel weer typisch zo'n voorbeeld van een discussie en situatie die me niet loslaat. Het heeft me dus haast vriendschappen gekost. Maar gelukkig kan ik het meestal weer uitpraten. Vliegensvlug door naar de volgende discussie!

(meer…)

Ik voel me niet snel ergens helemaal thuis. Niet in de autisme community, maar ook niet in de LHBTQIA+- community waar ik ook deel van uitmaak. Zeker niet tijdens de jaarlijkse Prideweek.

De Prideweek kent honderden evenementen. Er is echter maar één event dat het nieuws haalt en waar iedereen het over heeft: de optocht door de grachten van Amsterdam. Het hoogtepunt, en wat mij betreft het dieptepunt van die week. Ik zeg het niet vaak zo direct in mijn columns, maar ik vind deze carnavalsoptocht echt een achterlijk evenement. Als je van alles organiseert om de acceptatie van de community te vergroten en om te laten zien hoe normaal we eigenlijk zijn, is dit wel het laatste dat je moet doen. Je gaat ook geen introductiemarkt voor nieuwe studenten organiseren om te laten zien hoe gezellig de school is, om dan verschillende studentenverenigingen met elkaar op de vuist te laten gaan. Sorry voor iedereen van mijn community die ik nu tegen de borst stoot. Maar bereik je dat mensen ons normaal gaan vinden door op een boot door de grachten te varen? De Pride moet zo snel mogelijk worden afgeschaft in deze vorm.

De Prideweek echter is een prima evenement. Het is niet dat ik tegen het uitbundig gedrag en feesten ben. Maar dat is dan ook de enige functie die het nu heeft. Het is geen protest, geen manier om jezelf te kunnen zijn. Nee, het is een groot, divers, bont en uitzinnig feest. Maar wel een openbaar feest waarbij we bekeken worden door honderdduizenden mensen, alsof we een attractie zijn, alsof het carnaval is. Mijn leven is geen carnaval, en ik ben geen attractie. Ik wil gewoon normaal gevonden worden. Normaal, met mijn autisme en normaal als man die op mannen valt. Daar helpt een Pride mij niet bij.

Als autist erger ik me vrijwel voortdurend aan allerlei ´doodnormale´ zaken in het leven. Daarbij moet ik wel eens denken aan de rubriek die Jan Mulder jarenlang in De Wereld Draait Door had, zijn ergernissen top 5. Heerlijk vond ik dat. Want zeg nou zelf, mopperen is soms ook fijn. En iemand moet het doen.

Neem nou “alles goed?” Wat kan ik me daaraan ergeren. Zeker als je er eenmaal op gaat letten. De standaard openingszin/groet lijkt iedereen om me heen te gebruiken. Wat is er nuttelozer dan deze vraag? Het antwoord is altijd “ja.” En de vraag terug is ook altijd “met jou ook?” En ja hoor, het antwoord daarop is ook altijd “ja.”. Maar met mij gaat nooit alles goed. Met jullie wel? Het aangeven dat ik de begroeting/vraag lastig vind, levert meestal een ongemakkelijke situatie op. Maar ik weet vaak ook echt niet wat nu de werkelijke intentie van de vraag is. Is het gewoon een algemene begroeting? Wil de ander nu gewoon dat ik ja zeg? Of is de ander echt geïnteresseerd in hoe het met me gaat? En zo ja, op welk gebied in het leven moet ik dan antwoord geven? Het meewerken aan zo’n nutteloze begroeting doe ik liever niet, bovendien lieg ik niet graag. Dus tegenwoordig heb ik voor mezelf maar wat gevatte antwoorden klaar. Antwoorden die wél kloppen. Zoals: “Met mij gaat het nooit lang goed, dat weet je toch.” Ook niet wat ik wil, maar wat moet ik dan?

Eigenlijk wil ik gewoon dat het afgelopen is met die vraag. Wil je me gewoon begroeten? Dan kan “hoi” ook, of een (oprecht) compliment geven mag ook. Wil je echt weten hoe het met me gaat? Maak de vraag dan concreter. Dan weet ik wat ik ermee aan moet.

Seks, intimiteit – een gevoelig en persoonlijk onderwerp, ook voor mij. Ik geef graag mijn mening, maar die moet wel voor iedereen toegankelijk zijn. En dat valt met dit onderwerp niet mee. Laat ik om te beginnen het onderwerp relativeren: er zijn belangrijkere dingen dan seks en intimiteit in het leven en in de wereld! Al is het leven zonder best saai, als ik eerlijk ben.

Seks en intimiteit geven mij het een ultieme gevoel van ‘er mogen zijn, gewaardeerd worden’. Je deelt iets unieks met elkaar. Daarnaast is het natuurlijk ook gewoon ontzettend fijn. Voor mij heel belangrijk: zoiets fijns en persoonlijks deel je met een partner als je die hebt, niet met anderen. Ik snap dan ook weinig van open relaties en polygamie. Je deelt dan één van de belangrijkste aspecten van de relatie, van het leven, met iemand anders. Je doet jezelf tekort, en ook je partner(s). Vaak hoor je dat het dan alleen gaat om lust. Maar daar geloof ik niet zo in. Er komen altijd gevoelens bij kijken. Bovendien lijkt me het zo pijnlijk om je partner op datingsites te zien en te weten dat hij ergens anders aan zijn trekken komt.

Ik wil overigens niet beweren dat monogame relaties per definitie meer geluk en bevrediging brengen. Daarin komt het regelmatig voor dat seks en intimiteit verdwijnen of minder worden. Dat is jammer. Maar ik geloof wel dat ‘houden van’ je bij elkaar kan houden. Maar als je dan niet genoeg aan één iemand hebt, blijf dan single. Dan kun je onbeperkt genieten. Daar weet ik alles van. Ik ben zelf echt geen heilige. Seks en intimiteit zijn belangrijk voor mij. Ik ben er dan ook veel mee bezig, of naar op zoek. Soms te veel, al is het maar net met wie je dat vergelijkt. In de gay-scene kom ik wat dat betreft van alles tegen. Maar ik geloof nog steeds in monogamie, het huwelijk en liefde voor altijd.

Mijn mening over dit onderwerp heeft me vaak verhitte discussies en soms zelfs echte conflicten opgeleverd. Dat is niet anders. Ik sta gewoon voor wat ik vind en voor wat ik geloof. En als je echt vindt dat het anders zit, ga er dan voor! Ik verbied niemand iets. Alles is liefde! Maar wees altijd eerlijk tegen jezelf en je partner(s). Is dit écht wat je wilt? Praat er open over. Dat doe ik zelf ook.

Deze column is verschenen op www.autiliefde.nl onder 'blog'.

Reacties zijn zoals altijd hier welkom (onderaan deze pagina).