Als autist erger ik me vrijwel voortdurend aan allerlei ´doodnormale´ zaken in het leven. Daarbij moet ik wel eens denken aan de rubriek die Jan Mulder jarenlang in De Wereld Draait Door had, zijn ergernissen top 5. Heerlijk vond ik dat. Want zeg nou zelf, mopperen is soms ook fijn. En iemand moet het doen.

Neem nou “alles goed?” Wat kan ik me daaraan ergeren. Zeker als je er eenmaal op gaat letten. De standaard openingszin/groet lijkt iedereen om me heen te gebruiken. Wat is er nuttelozer dan deze vraag? Het antwoord is altijd “ja.” En de vraag terug is ook altijd “met jou ook?” En ja hoor, het antwoord daarop is ook altijd “ja.”. Maar met mij gaat nooit alles goed. Met jullie wel? Het aangeven dat ik de begroeting/vraag lastig vind, levert meestal een ongemakkelijke situatie op. Maar ik weet vaak ook echt niet wat nu de werkelijke intentie van de vraag is. Is het gewoon een algemene begroeting? Wil de ander nu gewoon dat ik ja zeg? Of is de ander echt geïnteresseerd in hoe het met me gaat? En zo ja, op welk gebied in het leven moet ik dan antwoord geven? Het meewerken aan zo’n nutteloze begroeting doe ik liever niet, bovendien lieg ik niet graag. Dus tegenwoordig heb ik voor mezelf maar wat gevatte antwoorden klaar. Antwoorden die wél kloppen. Zoals: “Met mij gaat het nooit lang goed, dat weet je toch.” Ook niet wat ik wil, maar wat moet ik dan?

Eigenlijk wil ik gewoon dat het afgelopen is met die vraag. Wil je me gewoon begroeten? Dan kan “hoi” ook, of een (oprecht) compliment geven mag ook. Wil je echt weten hoe het met me gaat? Maak de vraag dan concreter. Dan weet ik wat ik ermee aan moet.

Seks, intimiteit – een gevoelig en persoonlijk onderwerp, ook voor mij. Ik geef graag mijn mening, maar die moet wel voor iedereen toegankelijk zijn. En dat valt met dit onderwerp niet mee. Laat ik om te beginnen het onderwerp relativeren: er zijn belangrijkere dingen dan seks en intimiteit in het leven en in de wereld! Al is het leven zonder best saai, als ik eerlijk ben.

Seks en intimiteit geven mij het een ultieme gevoel van ‘er mogen zijn, gewaardeerd worden’. Je deelt iets unieks met elkaar. Daarnaast is het natuurlijk ook gewoon ontzettend fijn. Voor mij heel belangrijk: zoiets fijns en persoonlijks deel je met een partner als je die hebt, niet met anderen. Ik snap dan ook weinig van open relaties en polygamie. Je deelt dan één van de belangrijkste aspecten van de relatie, van het leven, met iemand anders. Je doet jezelf tekort, en ook je partner(s). Vaak hoor je dat het dan alleen gaat om lust. Maar daar geloof ik niet zo in. Er komen altijd gevoelens bij kijken. Bovendien lijkt me het zo pijnlijk om je partner op datingsites te zien en te weten dat hij ergens anders aan zijn trekken komt.

Ik wil overigens niet beweren dat monogame relaties per definitie meer geluk en bevrediging brengen. Daarin komt het regelmatig voor dat seks en intimiteit verdwijnen of minder worden. Dat is jammer. Maar ik geloof wel dat ‘houden van’ je bij elkaar kan houden. Maar als je dan niet genoeg aan één iemand hebt, blijf dan single. Dan kun je onbeperkt genieten. Daar weet ik alles van. Ik ben zelf echt geen heilige. Seks en intimiteit zijn belangrijk voor mij. Ik ben er dan ook veel mee bezig, of naar op zoek. Soms te veel, al is het maar net met wie je dat vergelijkt. In de gay-scene kom ik wat dat betreft van alles tegen. Maar ik geloof nog steeds in monogamie, het huwelijk en liefde voor altijd.

Mijn mening over dit onderwerp heeft me vaak verhitte discussies en soms zelfs echte conflicten opgeleverd. Dat is niet anders. Ik sta gewoon voor wat ik vind en voor wat ik geloof. En als je echt vindt dat het anders zit, ga er dan voor! Ik verbied niemand iets. Alles is liefde! Maar wees altijd eerlijk tegen jezelf en je partner(s). Is dit écht wat je wilt? Praat er open over. Dat doe ik zelf ook.

Deze column is verschenen op www.autiliefde.nl onder 'blog'.

Reacties zijn zoals altijd hier welkom (onderaan deze pagina).

Ik ga graag naar de bioscoop. Voor mij is dit een ideale manier om te ontsnappen uit de realiteit. Vooral in de zomermaanden ben ik meerdere keren per week (soms meerdere keren per dag) in de bioscoop te vinden. Even ontspannen, even niet denken aan alle ellende in het dagelijks leven.

Maar helaas heb ik een andere visie als het gaat om genieten van de film, dan sommige andere bezoekers. Ik wil graag in alle stilte de film volgen. Dit lijkt voor sommige mensen niet haalbaar. Laatst zat ik weer naast twee meisjes die de hele film druk waren met van alles. Er gingen meerdere zakken snacks doorheen, met al het gekraak dat daarbij hoort. Ze waren druk bezig met kletsen, lachen en foto’s en filmpjes maken van elkaar. De hele film lang zag ik de telefoon van ze oplichten. Geconcentreerd de film volgen was niet mogelijk voor ze, en daardoor ook niet voor mij. In de pauze heb ik geprobeerd te achterhalen wat ze bezielt. Ze vonden ‘de vibe’ in een bioscoopzaal zo heerlijk. Met deze vibe bedoelen ze dus de gezelligheid met elkaar en alle omgevingsgeluiden, die ze overigens vooral zelf veroorzaakten. Ik kom zoals gezegd voor een hele andere ervaring naar de bioscoop. Helaas zit dit er vaak niet in voor me. Maar ik ben niet de enige. Regelmatig zie je dat men zich aan elkaar stoort in de bioscoopzaal.

Ik vind dat we hierin meer van elkaar mogen verwachten en vragen. Tijdens de film maak je zo min mogelijk geluid met snacken, houd je je mond dicht en blijft je telefoon uit. Op deze manier is de bioscoopervaring voor iedereen prettig. Als je wil viben ga je maar ergens anders heen. Deal?

Soms beland ik in een discussie over de vraag wat beter is: gelijk behandelen of gelijke kansen. De titel van deze column verraad al stiekem mijn standpunt. Maar wat mij betreft zou het niet eens een vraag moeten zijn maar een feit. Het creëren van gelijke kansen gaat voor gelijk behandelen.

Misschien valt het verlangen van sommige mensen naar gelijk behandelen te verklaren. Waarschijnlijk komt dit doordat ze het gevoel hebben anders minder waard te zijn. En dat wil niemand. Gelijk behandelen klinkt misschien heel mooi, maar wat heb je er aan in de praktijk? Wanneer je merkt dat je zelf of een collega daardoor niet mee kan komen, overprikkeld raakt of uitvalt? Als je iedereen gelijk behandelt, vallen sommige mensen buiten de boot. Zoals ik. Ik kan niet meedraaien in de normale carrousel van een organisatie. Voor mij zijn speciale afspraken noodzakelijk. Afspraken om te zorgen dat ik optimaal kan functioneren en écht van waarde kan zijn. Ik geloof ook dat alleen mensen die geen grote belemmeringen ervaren in het leven voorstander zijn van gelijk behandelen. Mensen die de problemen die ik ervaar, zelf niet ervaren. Je kiest bij gelijk behandelen eigenlijk voor de korte termijn oplossing. Het lijkt even fijn, je hoort er bij en draait mee in de organisatie. Maar op de lange termijn ga je het (mogelijk) niet volhouden. Dat heb ik zelf, helaas meerdere keren, moeten ervaren. Voor organisaties en teams is het creëren van gelijke kansen ook een uitdaging. Want ook hier kan het een punt van discussie vormen. En organisaties verschuilen zich makkelijk achter allerlei excuses.

‘zo werken we nou eenmaal’, of ‘straks wil iedereen een eigen werkplek’ hoor je dan vaak. Maar wat bereik je hiermee voor je collega? Of voor mij bijvoorbeeld? Soms is maatwerk nou eenmaal nodig. Stop met het zoeken naar excuses, zoek naar oplossingen. Benut ieder z’n talenten.

De laatste column die ik schreef, ging over hoe nuttig ik de autismepas vind, een hulpmiddel voor mensen met autisme. Een logisch vervolg is dan nu een column over iets wat juist niet helpt. Dat is overigens ook een stuk leuker om te schrijven. Even mijn frustratie uiten!

In gesprekken over autisme ervaar ik nooit nare reacties. Ik hoor bijvoorbeeld vaak dat mensen verrast zijn dat ik autisme heb. Dat komt, denk ik, deels doordat men vaak een verkeerd beeld heeft van autisme. Wat ik wel jammer vind, is dat mensen vaak op een verkeerde manier willen helpen. Want na de verbazing over autisme komt meestal: "We zijn allemaal wel beetje autistisch." Zo’n reactie is goed bedoeld, maar klopt natuurlijk totaal niet. En het helpt ook niet. Als je autisme hebt, ervaar je (forse) belemmeringen in het dagelijks leven, op allerlei vlakken. Niet de alledaagse tics waar iedereen wel eens last van heeft, zoals het meerdere keren checken of de deur wel op slot zit. Dat zijn niet de problemen waar een autist mee worstelt. Niet dat ik wil worden gezien als iemand die een zware last met zich meedraagt. Ook dat is in gesprekken niet fijn. Van reacties als “wat erg voor je, je hebt wel veel op je bordje”, word ik ook niet zelfverzekerder.

Het zou erg helpen als mensen inzien dat de diagnose autisme iets anders is dan de zelfdiagnose ‘een beetje autistisch’. Ik ben niet zielig, maar ik ervaar wel échte belemmeringen in het leven. Was ik maar alleen een 'beetje autistisch'. Maar nee, ik heb écht autisme.