De laatste tijd is er veel te doen om de bezuinigingen op het hoger onderwijs. Er zijn stakingen geweest en er is veel onvrede. Wat niet verrassend is. Immers zijn mensen het nooit eens met bezuinigingen en staken lijkt dan een goed drukmiddel.
´Blijf geloven, laat dat vuurtje niet doven´, schreef ik in mijn vorige column. Maar er komt natuurlijk een moment waarop dit niet meer gaat. Immers, niemand heeft het eeuwige leven.
Ik geloof niet in een god. Als autist kan ik daar niet bij. Het is me allemaal te vreemd. Met Kerstmis was ik wel voor het eerst in een lange tijd weer in de kerk. Een traditie van vroeger die ik soms weer voortzet. Maar nu ik ouder ben vind ik het maar een rare gewaarwording.
Wanneer mensen worden gevraagd om de kenmerken van autisme te omschrijven, krijg je meestal een standaard riedeltje. Van moeite hebben met communicatie tot gevoeligheden voor geluiden of prikkels. En meestal hoor je dan ook standaard dat autisten altijd ergens heel erg goed in zijn.
Cadeaus en feestdagen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ik vind het zelf ook geweldig om cadeaus te geven, en natuurlijk om ze te krijgen. Vaak heb ik al maandenlang cadeaus voor feestdagen en verjaardagen voorbereid en klaarstaan. Maar soms zijn cadeaus geen feest.