Nee, deze column gaat niet over hoe moe ik ben doordat ik autisme heb. Nee, hij gaat over hoe moe ik word van het gebruik van autisme, steeds maar weer. Natuurlijk, in veel zaken in mijn leven speelt autisme een rol. Maar dat wil nog niet zeggen dat het er steeds over moet gaan.
De zelfscankassa's winnen terrein, ook in de supermarkten. Het is ook best fijn. Even snel wat afrekenen zonder contact met een kassamedewerker. Zonder andere onrustige klanten veel te dicht en ongemakkelijk om je heen. Maar de bedenkingen en twijfels bij dit systeem blijven, en groeien zelfs.
Toch vindt de grootste supermarktketen van Nederland, Albert Heijn, die paar zelfscan kassa’s niet genoeg. Ze willen toegroeien naar een groot serviceplein. De vestiging aan de Groenestraat in Nijmegen is de eerste die overgaat. Een afrekengedeelte waar alle klanten alles zelf doen, en waar de medewerkers alleen ter controle of voor hulp paraat staan. Ook de servicebalie verdwijnt. Alles reken je straks via een machine af. Ook als je contant wil betalen. Ook voor loten, postzegels, bloemen en kranten. De overgang hiernaar zorgt voor erg ongemakkelijke situaties. Niet alleen bij mij. Medewerkers moeten klanten erop wijzen dat ze alles voortaan zelf moeten doen. Vanaf een afstandje achter de poortjes schreeuwen ze naar wachtenden bij de servicebalie kreten als: "Kan ik u helpen”, “Kunt u pinnen”, “Ik kan/mag hier niet weg”, “Ik ben maar alleen hier”, en “U kunt het ook zelf doen?!”. Iedereen wordt gedwongen naar het serviceplein te gaan. Het liefste zou ik willen terugschreeuwen "Ik wil service!" of "kom gewoon hierheen man!". Op dit soort momenten moet ik in mezelf echt even tot 10 tellen. Of nog langer soms.
In de automatiseringsdrang vergeet Albert Heijn het belangrijkste. De klant. Laat de keuze bij de klant. En vooral waardeer de klant. Loop mee als er een vraag is, maak een praatje, doe 's lief! En een glimlach in plaats van een geïrriteerde blik kost je geen extra tijd toch? Anders ga ik voortaan maar naar de discountsupermarkt.
Een nieuw jaar. Nieuwe kansen, nieuwe avonturen. De reclames voor vakanties vliegen je om de oren. Waar mijn reis dit jaar heen gaat? Door mijn grote mond heb ik die keuze niet makkelijk gemaakt. Er zou ook eens iets makkelijk gaan.
Ik wil namelijk nog best wel wat van de wereld zien. Maar ik wil niet meer vliegen. Het afgelopen jaar heb ik namelijk veel discussies gehad over vliegen. Hoogoplopende discussies soms. Want als ik ergens voor sta, kan ik niet loslaten en blijf ik doorzeuren. Dan kan ik nu natuurlijk niet zelf alsnog gaan vliegen. Maar ik snap ook echt niet dat er mensen zijn die met de kennis van nu, nog steeds meerdere keren per jaar gaan vliegen. Dat is eigenlijk je middelvinger opsteken naar de planeet en de nieuwe generatie. "Wie dan leeft, wie dan zorgt", hoor ik vaak. Maar zo ben ik niet. Ik ben geen heilige of klimaatdrammer. Ik heb gevlogen en ik koop best veel dingen die ik misschien niet echt nodig heb. Maar vliegvakanties kan ik eigenlijk best missen. Ook al vind ik het jammer dat sommige bestemmingen nu onbereikbaar zijn. Het levert me geen groot ongemak op. Ik zou dan ook graag zien dat vliegen een stuk duurder gaat worden. En dat het over een tijdje gezien wordt als te vervuilend en abnormaal.
Dit is natuurlijk wel weer typisch zo'n voorbeeld van een discussie en situatie die me niet loslaat. Het heeft me dus haast vriendschappen gekost. Maar gelukkig kan ik het meestal weer uitpraten. Vliegensvlug door naar de volgende discussie!