Het songfestival: mijn grootste passie! In deze column een kleine blik op de drukke maanden vóór het festival vanuit de ogen van een trouwe fan (met autisme). Drukke maanden, want in de tijd vóór corona was ik altijd bij zoveel mogelijk feesten en concerten aanwezig. Door corona is deze voorpret een stuk minder, volgend jaar heb ik veel in te halen.
Ik ben een perfectionist. In eigenlijk alles wat ik doe, streef ik naar het allerbeste resultaat. Voor veel autisten is perfectionisme niet vreemd. Al vraag ik me af of perfectionisme door mijn autisme komt of gewoon een eigenschap is die bij mezelf hoort. Het antwoord daarop vind ik niet zo belangrijk. Interessanter is de worsteling hiermee, veelal doordat deze kwaliteit vaak als last beschouwd wordt.
Er zijn tal van films en series over autisme. De bekendste film is denk ik toch wel ‘Rain Man’ (1988). Een klassieker met prachtrollen van Tom Cruise en Dustin Hoffman. Ik kijk graag films en series, zeker over onderwerpen die ik herken. De NPO serie ‘Het A-Woord’ heb ik even geprobeerd, maar was niet zo aan mij besteed. De comedyserie ‘Young Sheldon’ kan ik daarentegen wél erg waarderen.
Ik woon in een groot huis, met niemand anders behalve mijn hondje. Ik heb dan ook kamers over. Kamers waar ik nu alleen kom om van die balen stof weg te halen. Ik woon dichtbij het spoor. En daar zijn af en toe werkzaamheden, die plannen ze meestal tussen 1 en 5 ‘s-nachts. Een drama voor mij.
In de zomermaanden bekijk ik iedere dag minimaal eenmaal de veertiendaagse weersverwachting. Dan weet ik wat me te wachten staat qua warmte, en in mijn geval vooral qua drukte en prikkels. Hoe “mooier” het weer is, hoe drukker het buiten in de buurt is en hoe moeilijker het voor mij is om daarmee om te gaan. Ik verbaas me dan altijd over het weercijfer. Hoezo alwéér een 10?