In een scheurkalender las ik laatst een mooie tekst over verandering. Daarin stond onder meer dat als je niet verandert, je als persoon niet kunt groeien. En dat je daardoor niet echt leeft. Het advies was dat je je niet tegen veranderingen moet verzetten. Laat dat nou precies zijn wat ik continue wél doe. En dat niet alleen, ik maak er een ware sport van om er tegenin te gaan.
Het omgaan met prikkels is voor mij nog steeds een grote uitdaging. Zeker nu de dagen weer langer en warmer zijn en iedereen hiervan wil genieten. Voor mij werkt het niet om dan zelf ook veel te gaan ondernemen met veel mensen om me heen. Maar helemaal niets ondernemen werkt ook niet. Vrijwel iedere dag zoek ik dus naar die balans in activiteiten en bijbehorende prikkels. Iets wat op zichzelf al stress en onrust veroorzaakt.
Het songfestival: mijn grootste passie! In deze column een kleine blik op de drukke maanden vóór het festival vanuit de ogen van een trouwe fan (met autisme). Drukke maanden, want in de tijd vóór corona was ik altijd bij zoveel mogelijk feesten en concerten aanwezig. Door corona is deze voorpret een stuk minder, volgend jaar heb ik veel in te halen.
Ik ben een perfectionist. In eigenlijk alles wat ik doe, streef ik naar het allerbeste resultaat. Voor veel autisten is perfectionisme niet vreemd. Al vraag ik me af of perfectionisme door mijn autisme komt of gewoon een eigenschap is die bij mezelf hoort. Het antwoord daarop vind ik niet zo belangrijk. Interessanter is de worsteling hiermee, veelal doordat deze kwaliteit vaak als last beschouwd wordt.
Er zijn tal van films en series over autisme. De bekendste film is denk ik toch wel ‘Rain Man’ (1988). Een klassieker met prachtrollen van Tom Cruise en Dustin Hoffman. Ik kijk graag films en series, zeker over onderwerpen die ik herken. De NPO serie ‘Het A-Woord’ heb ik even geprobeerd, maar was niet zo aan mij besteed. De comedyserie ‘Young Sheldon’ kan ik daarentegen wél erg waarderen.