Sinds enkele jaren heb ik een jobcoach. Deze jobcoach helpt mij op mijn werk vooral door er te zijn als luisterend oor en sparringpartner. Ik ben blij dat deze vorm van hulp er is, echter zijn de verwachtingen hiervan soms wat te hoog gespannen. Hij verricht geen wonderen, maar ik kan er toch niet zonder.
Omdat ik pas laat het labeltje ‘autisme’ kreeg, heb ik eerst jarenlang gewerkt zonder deze hulp. Dit ging niet altijd goed. Het aantal functies waarbij mijn contract niet werd verlengd is niet op één hand te tellen. Ik kan me een functie herinneren waarbij ik de proeftijd niet doorkwam, omdat ik met iedereen in discussie raakte. Ik was het niet eens met de keuze van de radiozender, ik was het er niet mee eens dat het raam open moest, dat de deur open moest, enzovoorts. Als ik in die tijd een coach had gehad, had ik al deze discussies met hem kunnen voeren en zo mijn frustraties bij hem kunnen uiten of met hem een oplossing kunnen bedenken. Dat is toch wel het prettigste, tegen je jobcoach kun je alles zeggen. Tegen je leidinggevende niet. Echter, mijn leidinggevende ziet mijn coach soms als een wondermiddel. Zo ver wil ik niet gaan, zeker niet. Zo was het vorige wonder ineens verdwenen een paar maanden terug. Ze had een nieuwe functie gevonden en was plotsklaps weg. De band die ik in de afgelopen jaren had opgebouwd, alles was ineens weg en met een nieuwe jobcoach moest ik weer op 0 beginnen. Ik realiseerde me weer dat ik maar gewoon een client ben en dat ik van een jobcoach alleen hulp mag verwachten wanneer dit past in zijn of haar agenda, verder niet.
Ik ben een behoorlijk open boek, maar de hulp die een coach kan bieden heeft dus een grens. Mijn privé situatie kan hij niet veranderen, mijn autisme kan hij niet uitzetten of oplossen. Ik zie een jobcoach daarom meer als een pleister. Zeer belangrijk, essentieel zelfs. Zonder pleister zou een wond nog erger kunnen worden. Maar de pleister geneest de wond niet echt.
Ik ben een open boek. Ik praat graag over wat ik meegemaakt heb, over mijn gevoelens en over mijn gedachten. Dit was niet altijd zo, ik was vroeger behoorlijk stil en verlegen. Maar ik heb ontdekt dat praten helpt. Echter, het lost niet alles op en er zijn tal van valkuilen heb ik gemerkt.
Het begint al met wat je wel en wat je niet zegt. Zo heb ik wel eens een eerste date mijn hele psychische rapport gegeven. Die date zag ik daarna nooit meer. Wat er bij mij vervolgens ook ontstond is dat het een gewoonte ging worden om alles te vertellen. Om te blijven 'zeuren' en daarmee te vragen om medelijden en steun. Dit maakt je geen fijn gezelschap. Vrienden gaven laatst bij me aan dat ze soms niet willen afspreken omdat ze even geen zin in al die negatieve verhalen hadden. Dat was wel een goede eyeopener. Tot slot kan praten ook verwachtingen scheppen, zoals dat anderen zich aanpassen aan je. Zo verwacht ik dat iedereen in de buurt stil is, als ik vertel dat ik last heb van geluid. Gelukkig ben ik niet met alles een spraakwaterval. Over sommige dingen praat of schrijf ik niet graag. Maar als het om autisme gaat, of om andere neurotische of psychische problemen, vind ik openheid erg belangrijk. Een goede discussie daarover op z´n tijd vind ik zelfs wel fijn om eerlijk te zijn, als ik die maar win!
De balans hierin zoeken is dus de uitdaging. Het is soms ongemakkelijk, het kan vreemd voelen of onnatuurlijk. Maar zo lang je niet uit waar je last van hebt, kan ook niemand rekening met je houden of je helpen. Lukt praten niet goed, ga dan schrijven! Voor mij werkt dit en daar ga ik dan ook graag mee verder. Dus tot snel.
De dagen zijn weer korter en de feestdagen zoals Kerstmis en Oudjaarsavond zijn weer aanstaande. Deze periode voel ik me vaker alleen. Maar het zoeken naar een partner blijft voor mij een moeilijk iets. Ik heb veel gedatet maar het kost me veel tijd en energie. En uiteindelijk eindig ik steeds weer alleen.
Alles aan daten vind ik moeilijk. Een eerste date is moeilijk, het is moeilijk een succesvolle date een vervolg te geven, het is moeilijk je geduld te bewaren. Het is een spel dat je moet spelen. Een spel met allerlei regels. Je mag niet te snel toehappen, niet te veel vragen, niet te direct zijn en ga zo maar door. Maar mag je ook jezelf zijn en doen wat goed voelt? Eigenlijk niet merk ik. Ik snap het ook wel. Als ik mijn date alle nummers van het Songfestival of Rob de Nijs laat horen kan dat afschrikken. Maar dat is wel de muziek die ik leuk vind, de muziek die ik zelf draai en waar ik me fijn bij voel. En als ik mijn date eerlijk vertel dat ik het erg vind klikken en graag snel weer afspreek, schrikt ook dat af. Maar moet ik dan niets zeggen terwijl dat voor mij totaal onnatuurlijk zou zijn? Uiteindelijk wil je toch jezelf kunnen zijn, juist in zo’n situatie. Ik vraag me vaak af waarom we het zo moeilijk voor elkaar maken.
Was het maar wat makkelijker allemaal. Tijd om wat nieuws te proberen dacht ik. Dus heb ik me opgegeven voor First Dates, Cupido ofzo, Lang leve de liefde en zelfs Married at first Sight. Maar ook als ik daar voor ben geselecteerd ga ik geen spel spelen. Nee ik gooi er gewoon alles uit wat ik denk. Ook al blijf ik dan misschien (wat langer) alleen.
In een scheurkalender las ik laatst een mooie tekst over verandering. Daarin stond onder meer dat als je niet verandert, je als persoon niet kunt groeien. En dat je daardoor niet echt leeft. Het advies was dat je je niet tegen veranderingen moet verzetten. Laat dat nou precies zijn wat ik continue wél doe. En dat niet alleen, ik maak er een ware sport van om er tegenin te gaan.
Het omgaan met prikkels is voor mij nog steeds een grote uitdaging. Zeker nu de dagen weer langer en warmer zijn en iedereen hiervan wil genieten. Voor mij werkt het niet om dan zelf ook veel te gaan ondernemen met veel mensen om me heen. Maar helemaal niets ondernemen werkt ook niet. Vrijwel iedere dag zoek ik dus naar die balans in activiteiten en bijbehorende prikkels. Iets wat op zichzelf al stress en onrust veroorzaakt.