´Blijf geloven, laat dat vuurtje niet doven´, schreef ik in mijn vorige column. Maar er komt natuurlijk een moment waarop dit niet meer gaat. Immers, niemand heeft het eeuwige leven.

Over het einde van het leven denk ik regelmatig. Waarschijnlijk omdat ik het leven zo ingewikkeld vind met de problemen die ik ervaar. Dan wil ik in ieder geval mijn laatste momenten wél kunnen regisseren op mijn eigen manier. Wanneer ik vind dat het leven voltooid is. Op de manier die ik kies. Want daar ga ik alleen zelf over. Het is mijn leven.

Ik vind het dan ook verschrikkelijk om te horen hoe bijvoorbeeld over Coöperatie Laatste Wil gedacht wordt. In 2024 stonden bestuursleden van deze organisatie zelfs terecht voor het in stand houden van een criminele organisatie. Serieus? Een menslievende organisatie zul je bedoelen! Een organisatie die luistert naar de laatste, de belangrijkste wil van iemand. Zo’n organisatie moeten we juist breed steunen in de samenleving.

Hulp bij zelfdoding is in Nederland strafbaar. ‘Euthanasie is strafbaar, tenzij aan alle voorwaarden is voldaan’, staat in de wet. Wat een betutteling, verschrikkelijk. Door dit soort regels moeten mensen vaak onnodig lijden. Terwijl je juist het laatste gedeelte van een leven waardig wil afsluiten. Ik snap de bezwaren, natuurlijk. Maar dit kan zo niet.

Ik vind oprecht dat iedereen zelf mag beslissen wanneer en hoe het leven eindigt. De wens van een persoon moet daarbij centraal staan. Op zo´n moment moet je niet krampachtig bezig zijn met wat de regels voorschrijven, als je het mij vraagt.