Als autist erger ik me vrijwel voortdurend aan allerlei ´doodnormale´ zaken in het leven. Daarbij moet ik wel eens denken aan de rubriek die Jan Mulder jarenlang in De Wereld Draait Door had, zijn ergernissen top 5. Heerlijk vond ik dat. Want zeg nou zelf, mopperen is soms ook fijn. En iemand moet het doen.

Neem nou “alles goed?” Wat kan ik me daaraan ergeren. Zeker als je er eenmaal op gaat letten. De standaard openingszin/groet lijkt iedereen om me heen te gebruiken. Wat is er nuttelozer dan deze vraag? Het antwoord is altijd “ja.” En de vraag terug is ook altijd “met jou ook?” En ja hoor, het antwoord daarop is ook altijd “ja.”. Maar met mij gaat nooit alles goed. Met jullie wel? Het aangeven dat ik de begroeting/vraag lastig vind, levert meestal een ongemakkelijke situatie op. Maar ik weet vaak ook echt niet wat nu de werkelijke intentie van de vraag is. Is het gewoon een algemene begroeting? Wil de ander nu gewoon dat ik ja zeg? Of is de ander echt geïnteresseerd in hoe het met me gaat? En zo ja, op welk gebied in het leven moet ik dan antwoord geven? Het meewerken aan zo’n nutteloze begroeting doe ik liever niet, bovendien lieg ik niet graag. Dus tegenwoordig heb ik voor mezelf maar wat gevatte antwoorden klaar. Antwoorden die wél kloppen. Zoals: “Met mij gaat het nooit lang goed, dat weet je toch.” Ook niet wat ik wil, maar wat moet ik dan?

Eigenlijk wil ik gewoon dat het afgelopen is met die vraag. Wil je me gewoon begroeten? Dan kan “hoi” ook, of een (oprecht) compliment geven mag ook. Wil je echt weten hoe het met me gaat? Maak de vraag dan concreter. Dan weet ik wat ik ermee aan moet.